Een paar jaar geleden, tijdens een avondje uit met een vriendin, kwam ik plotseling iemand tegen uit

mijn verleden. Iemand die ik liever nooit meer had gezien. Degene die mij in een ver verleden heeft

mishandeld. In mijn gedachte zou ik hem wat aan doen als ik hem zou tegenkomen, nu sprak hij mij

aan. Hij was zo dik geworden dat ik hem niet herkende. Toen ik zijn ogen zag, duwde ik hem van me

af en zei: “dat jij mij durft aan te spreken”, het kwam vanuit mijn tenen. Ik liep weg en plotseling

trilde ik vanaf mijn tenen tot aan de haren op mijn hoofd. Dit had ik niet verwacht, het was al meer

dan 30 jaar geleden. Na meerdere therapieën en tijd die wonden zou helen. Zo weet ik uit ervaring,

dat trauma een veelkoppig monster is, die zich verstopt in je lichaam. Het niet voelen van emoties en

gevoelens heeft achteraf gezien jaren geduurd.

Mijn eigen proces liep parallel aan mijn opleiding als Trauma Sensitieve Yoga Facilitator, ik kreeg elke

week zelf de lessen. Dat gaf veel inzicht. Zo begreep ik dat je trauma niet zo maar los kan laten. Dat

loslaten een verwarrende term is die mensen tegenwoordig veelvuldig gebruiken. Want hoe doe je

dat en hoe weet je of je iets hebt losgelaten? Tijdens de lessen bleek namelijk dat ik nog veel in mijn

lichaam had zitten. Het stak de kop op. Door te werken met mijn lichaam, voel ik weer emoties diep

van binnen, heel langzaam kon ik me daardoor kwetsbaar opstellen. Mijn lichaam werkt nu als een

intern systeem waar ik naar kan luisteren. Het blijft oefenen en het vergt discipline, voor mij is dat

het meer dan waard.

Afgelopen jaar was het op, mijn energie was op. Slapen was rampzalig en elke

week had ik wel een migraine aanval. Toch ging ik maar door. In de ochtend voor

de spiegel dacht ik “ik trek mijn harnasje aan en ga ervoor vandaag”, een soort

super woman gevoel. Totdat mijn hoofd niet meer werkte en mijn werk niet meer

lukte.

Na een aantal weken thuis, las ik het boek “Trauma Stewardship”, van Laura

Dermoot-Lipsky. Dit was precies wat ik nodig had. Zij is zelf een hulpverlener

geweest jarenlang en maakte hetzelfde mee als wat ik ervaarde. Er is onderzoek

gedaan in de Verenigde Staten naar dit fenomeen bij hulpverleners. Het blijkt zo

te zijn dat mensen die in hun werk, of als vrijwilliger met andere mensen te

maken hebben die getraumatiseerd zijn, daar last van kunnen krijgen. Dit

noemen zij Secondair Trauma of Vicarious (overdraagbaar) Trauma. Daar heeft zij

een training voor ontwikkelt en geeft daar nu lezingen over. Tot mijn grote

verbazing herkende ik alles wat zij had beschreven aan symptomen. Het was

geen burn-out, maar overdraagbaar trauma waar ik last van had. Als

hulpverlener stel je jezelf open voor degene waarmee je werkt en dat is ook de

bedoeling natuurlijk. Wij zijn empathisch, daardoor doen we ons werk vaak ook

met zoveel passie. Door zo open te staan, zijn we ook kwetsbaar. Dat merken we

doordat we uitgeput raken, klachten krijgen als slapeloosheid of migraines, zoals

ik destijds ervaarde. Het harnasje wat ik elke dag aantrok, had zich daadwerkelijk

vertaald in een lichamelijk harnas, alles in mijn nek en rug zat muurvast.

Het goede nieuws is dat je hier iets aan kan doen, dat je kan leren hoe je in je

werk beter beschermd bent. Of hoe je als helper in je omgeving beter beschermd

bent. Door elke dag hiermee bezig te zijn geweest, was ik binnen 3 maanden

weer aan het opbouwen op mijn werk en ben ik een studie gestart. De creativiteit

en mogelijkheden kan ik weer zien, mijn behoeften kan ik weer voelen. Het is

geen quick fix, maar het is een proces waar je mee bezig blijft, als je een

hulpverlener bent. Of dat nou voor je werk is, of dat je dat doet voor je omgeving.

Als je je ervan bewust bent en je weet wat je eraan kan doen, werkt dat

preventief.

Ze kwam voor het eerst in de praktijk. Keek rond en zei; “wat mooi, ik voel me

meteen thuis”.

Haar verhaal was complex, haar traumatische ervaringen waren aan het begin

van haar leven ontstaan. “Hoe kan het nou dat ik daar dan last van heb, wat je je

niet herinnert, dat is er toch niet?”.

Ik zag de twijfel op haar gezicht bij deze vraag. Eigenlijk was de vraag al half

beantwoord. Traumatische ervaringen worden in je lichaam opgeslagen. Als je

zintuigen iets opvangen wat op de traumatische ervaring lijkt, zal dit triggeren,

zoals ze dat noemen. In gewone taal, wordt daarmee bedoelt dat het zich

opstapelt en de wond die er al zit van binnen aanraakt. Het bouwt op, net als een

soort bergje van binnen. Dat kan komen doordat je iets ruikt, iets ziet, iets hoort

of iets voelt wat die traumatische herinnering aanwakkert. Misschien leek iemand

wel op degene die met jouw traumatische ervaring te maken had, of rook iemand

zo. Ik noem het wel eens het slapende monster.

Na afloop van onze Trauma Sensitieve Yoga sessie, zegt ze; “ik vind jouw stem

fijn om naar te luisteren, ik word er rustig van”. Ze mag betalen wat ze kan

missen voor de sessie, ze legt het geld voor me neer onder een kunstwerkje. We

spreken af voor volgende week. Als ze weg is, merk ik dat ik vol energie zit, wat

is het fijn om dit te mogen delen met een ander.